sen gidersen; denizler de gider kiyilarimdan, uzak iklimlerde eser sesim. bir rüzgardan, bir rüzgara kosar, çocuklugumun sarkilari, kimseler duyamaz... sen gidersen; ellerim de gider pesinden, irmaklarim yataklarini sasirir. dipsiz bir uçuruma birakirim sözlerimi, cam kiriklarinda yürümüs gibi. kanarim da, asarim gözlerimi, her safak vakti her yol agzina, kimseler bakamaz... sen gidersen; çakarim kendimi bir çivi gibi kendime, kimseler sökemez... nedenini bilmedigim bir arzuyla bugün hergünkünden daha çok istedim yanimda olmani. kolay degil,sensiz olmak,içinin yarisini bos tutmak, kolay degil her sabah bir marti sesiyle irkilmesi bu yoksul bedenimin. ancak bu ayriligin bir süreligine olusu,teselli dolduruyor yüregime. her ne kadar bu sürenin uzunlugunu bilmesek de sonunun oldugunu bilmek u